

Otwarcie wystawy
1 października 2010 r.
(piątek)
godz. 18:00
galeria ŚLAD
1 października 2010 r.
(piątek)
godz. 18:00
galeria ŚLAD
wstęp wolny
Po otwarciu wystawy zapraszamy na pokaz tańca tango argentyńskie i samby argentyńskiej w wykonaniu Melo + Melo,
oraz pokaz tańca tango argentyńskie w wykonaniu Chojnacki + Myszka.
oraz pokaz tańca tango argentyńskie w wykonaniu Chojnacki + Myszka.
Wystawa czynna do
31 października 2010 r.
Marian Feliks Giczewski
Urodził się 8 września 1910 w Raczkach, powiat suwalski, gdzie ukończył szkołę powszechną. W Augustowie ukończył szkołę średnią i Seminarium Nauczycielskie. W 1931 zostaje powołany do czynnej służby wojskowej i odbywa przeszkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1933/34 pracuje jako nauczyciel i kierownik Szkoły Powszechnej w Starym Folwarku, a w latach 1934/35 jako nauczyciel w Szkole Powszechnej w Augustowie. W 1936 wyjeżdża do Warszawy na studia śpiewu operowego w Państwowym Konserwatorium Muzycznym, gdzie przebywa do 1939 roku. Śpiewa w Polskim Radiu. 25 sierpnia 1939, jako podporucznik w Korpusie Oficerów Kawalerii, zostaje zmobilizowany i powołany do l Pułku Ułanów Krechowieckich
w Augustowie. Bierze udział w obronie Białegostoku, Skidla i Grodna. 26 września 1939, na rozkaz, przekracza granicę litewską, gdzie zostaje internowany, a potem 9 czerwca 1940 deportowany do Rosji Sowieckiej do obozu w Kozielsku. Gdy w sierpniu 1941 tworzy się Armia Polska zostaje przydzielony do kawalerii. W roku 1942 tworzy się l Pułk Ułanów Krechowieckich i zostaje dowódcą plutonu. 25 marca 1942 wraz z Pułkiem udaje się do Persji. Bierze udział w Kampanii Włoskiej walcząc m. in. pod Monte Cassino, Piedimonte, o zdobycie Ancony i Bolonii. Pełni funkcję dowódcy plutonu, adiutanta Pułku, oficera łącznikowego w Sztabie 2 Brygady Pancernej, adiutanta płk. Bobińskiego. W 1945 zostaje dowódcą Szwadronu Czołgów Ochrony Sztabu 2 Brygady Pancernej. Odznaczony między innymi: dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Monte Casino, Brytyjską Gwiazdą za Wojnę, Gwiazdą Włoską, Gwiazdą Afryki, Złotym Krzyżem Zasługi i innymi. Po wojnie nie może wrócić do komunistycznej Polski. W 1948 wraz z żoną Włoszką wyjeżdża do Argentyny. Mieszka w Buenos Aires. Jest aktywnym działaczem polonijnym. Pełni funkcję Prezesa Domu Polskiego w Buenos Aires. W 1989, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, wraca do kraju. Mieszka w Ełku. Angażuje się w życie społeczne. Jest Delegatem Koła Ułanów Krechowieckich w Londynie na Kraj. Przekazuje tradycje kawaleryjskie Wojsku Polskiemu (Brygadzie Kawalerii Pancernej w Orzyszu) oraz młodzieży ze Szkoły im. l Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie. Umiera w 2005 w Ełku. Został pochowany na cmentarzu w Augustowie. Całe swoje życie poświęcił muzyce i malarstwu. Podczas Kampanii Włoskiej organizował oficerskie wieczory artystyczne i koncerty muzyki polskiej. Na emigracji był rysownikiem reklamy, zajmował się projektowaniem dla przemysłu artystycznego i jubilerstwa. Nawet pobyt w niewoli i na wojnie nie przeszkadzał w znalezieniu możliwości do malowania. Był akwarelistą. Jego obrazy znajdują się w wielu galeriach, bankach i instytucjach na terenie Argentyny oraz w Domu Polskim im. Jana Pawła II w Rzymie.
w Augustowie. Bierze udział w obronie Białegostoku, Skidla i Grodna. 26 września 1939, na rozkaz, przekracza granicę litewską, gdzie zostaje internowany, a potem 9 czerwca 1940 deportowany do Rosji Sowieckiej do obozu w Kozielsku. Gdy w sierpniu 1941 tworzy się Armia Polska zostaje przydzielony do kawalerii. W roku 1942 tworzy się l Pułk Ułanów Krechowieckich i zostaje dowódcą plutonu. 25 marca 1942 wraz z Pułkiem udaje się do Persji. Bierze udział w Kampanii Włoskiej walcząc m. in. pod Monte Cassino, Piedimonte, o zdobycie Ancony i Bolonii. Pełni funkcję dowódcy plutonu, adiutanta Pułku, oficera łącznikowego w Sztabie 2 Brygady Pancernej, adiutanta płk. Bobińskiego. W 1945 zostaje dowódcą Szwadronu Czołgów Ochrony Sztabu 2 Brygady Pancernej. Odznaczony między innymi: dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Monte Casino, Brytyjską Gwiazdą za Wojnę, Gwiazdą Włoską, Gwiazdą Afryki, Złotym Krzyżem Zasługi i innymi. Po wojnie nie może wrócić do komunistycznej Polski. W 1948 wraz z żoną Włoszką wyjeżdża do Argentyny. Mieszka w Buenos Aires. Jest aktywnym działaczem polonijnym. Pełni funkcję Prezesa Domu Polskiego w Buenos Aires. W 1989, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, wraca do kraju. Mieszka w Ełku. Angażuje się w życie społeczne. Jest Delegatem Koła Ułanów Krechowieckich w Londynie na Kraj. Przekazuje tradycje kawaleryjskie Wojsku Polskiemu (Brygadzie Kawalerii Pancernej w Orzyszu) oraz młodzieży ze Szkoły im. l Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie. Umiera w 2005 w Ełku. Został pochowany na cmentarzu w Augustowie. Całe swoje życie poświęcił muzyce i malarstwu. Podczas Kampanii Włoskiej organizował oficerskie wieczory artystyczne i koncerty muzyki polskiej. Na emigracji był rysownikiem reklamy, zajmował się projektowaniem dla przemysłu artystycznego i jubilerstwa. Nawet pobyt w niewoli i na wojnie nie przeszkadzał w znalezieniu możliwości do malowania. Był akwarelistą. Jego obrazy znajdują się w wielu galeriach, bankach i instytucjach na terenie Argentyny oraz w Domu Polskim im. Jana Pawła II w Rzymie.







