Mamy ogromną przyjemność zaprosić Państwa na

Festiwal Tańca Współczesnego

IMPRESJE

Ełk, 30 XI - 3 XII 2006 r.

Galeria wymaga zainstalowanego Macromedia Flash.
Zainstaluj Flash'a i odśwież stronę.

 

30 listopada 2006r. (czwartek) godz. 19:00
Topicha Ełcki Teatr Tańca - Ełk	Reżyseria: Piotr Witaszczyk Choreografia: Magdalena Witaszczyk
1 grudnia 2006 r. (piątek) godz. 19.00
Związki rzeczowe Polski Teatr Tańca - Poznań	Koncepcja i chor.: Iwona Olszowska Teksty piosenek: Andrzej Sadowski
Klub samotnych serc Eksperymentalne Studio Tańca - Kraków	Reż. i chor.: EST oraz Iwona Olszowska
2 grudnia 2006 r. (sobota) godz. 19.00
Rozdwojenie Kielecki Teatr Tańca - Kielce	Choreografia: Grzegorz Pańtak
Sarny Kielecki Teatr Tańca - Kielce	Choreografia: Andrzej Morawiec
Powyżej nieba Kielecki Teatr Tańca - Kielce	Choreografia: Witold Jurewicz
3 grudnia 2006 r. (niedziela) godz. 19.00
B&B Iwona Olszowska, Marta Pietruszka - Kraków	Reżyseria, tekst, scenografia: Andrzej Sadowski Choreografia: Iwona Olszowska / Marta Pietruszka
Śmierć Ofelii Marta Pietruszka - Kraków	Choreografia: Marta Pietruszka / Olga Marcinkiewicz

Bilet na blok prezentacji danego dnia: 10 zł



Podczas festiwalu odbywają się

---

 

TOPICHA

Ełcki Teatr Tańca

Światło: Andrzej Pudłow, Krzysztof Stolecki
Kostiumy: Teresa Waszkiewicz
Scenografia: Iwona Żabińska, Stefan Popko, Krzysztof Stolecki
Choreografia: Magdalena Witaszczyk
Scenariusz i reżyseria: Piotr Witaszczyk
Czas trwania: 60 minut


"Topicha" - to poruszająca i smutna opowieść. Scenariusz tej pełnej grozy historii został stworzony na podstawie słowiańskiej legendy. Spektakl stwarza klimat starosłowiańskich lasów i jezior, pogańskich obyczajów i obrzędów.

Tytułową bohaterką jest młoda dziewczyna, która lubi samotność, co staje się pretekstem do odrzucenia jej przez pozostałe dziewczęta. Napiętnowana przez społeczność w życiu codziennym, podczas zabaw, tańców i obrzędów, jest upokarzana i odtrącana.
Bohaterka odnajduje miłość, jednak jej wybranek obawiając się, że straci przyjaciół porzuca dziewczynę, która ze smutku, samotności i żalu popełnia samobójstwo, powierzając swoje życie głębiom jeziora.
Społeczność prawie nie zauważa, że zabrakło wśród nich nieszczęśliwej dziewczyny, żyją, bawią się i pracują, jak zazwyczaj.
Ten spokój zakłóca jednak zaginięcie jednej z dziewcząt. Ginie także młody chłopak. Wszyscy szukają ratunku u Szamanki, która znajduje przyczynę zagadkowych zniknięć. Jest nią samobójczyni nazwana Topichą.
Szamanka wywołuje Topichę z głębin jeziora na polanę. Tam dziewczęta i chłopcy wciągają topielicę do wspólnej zabawy, aby nie mogła powrócić do jeziora. Wstaje świt, a Topichę pochłania ziemia, spod której stara się jeszcze wydostać, aby powrócić w głębiny.
Przepiękna muzyka, taniec i kostiumy obrazują wszystkie sceny, tworząc mistyczny spektakl utrzymany w atmosferze fantastyki i grozy.

Do góry

---

 

ZWIĄZKI RZECZOWE

Polski Teatr Tańca

koncepcja i choreografia: Iwona Olszowska
muzyka: HERFOPFF
teksty piosenek: Andrzej Sadowski
pomysł scenograficzny i kostiumy: Iwona Olszowska
czas trwania: 40 minut


Opowieść w "Związkach rzeczowych" budują równoległe światy stworzone w ruchu, tekstach i obrazach, które nie są tylko plastycznym dopełnieniem, a kolejną warstwą "dziania się". Iwona Olszowska nie ilustruje choreograficznie tekstów piosenek Andrzeja Sadowskiego, ale raczej dialoguje z nimi, pokazują nam różne związki miedzy ludźmi i formami. Równie ważne jest tu postrzeganie zmysłowe, jak i emocjonalne.

Do góry

---

 

KLUB SAMOTNYCH SERC

Eksperymentalne Studio Tańca

Tanczą:, Dominika Jucha, Karolina Kałużna, Magda Koza, , Magda Przybysz, Ewa Szubstarska, Martyna Turcza, Paulina Wysocka,, Katarzyna
Scenariusz współpraca EST
Choreografia i struktura improwizacji Iwona Olszowska i EST
Aranżacja przestrzeni: Iwona Olszowska i EST
Collage muzyki: Iwona Olszowska
Muzyka: fragmenty z filmów Dellicatessen, Betty Blue


Menu typów męskich

DANIA GŁÓWNE:
1. Wysoki szczupły z wąsem 5
2. Niski z brzuszkiem, lubi gotować 15
3. Brunet bez nałogów, rozdaje prezenty 50
4. Łysiejący po przejściach, złota rączka 35
5. 50-letni inżynier, kocha zwierzęta 1
6. Przystojny ,szpakowaty, zasponsoruje 50
7. Lubiący przygody i sex, niezobowiązująca znajomość bezcenny

DODATKI:
1. Zegarek Rollex po dziadku + 3
2. Chrapanie - 20
3. Viagra + 5
4. Pies kundelek + 10
5. Brudne skarpetki - 20
6. Porządek na biurku + 30
7. Siłownia, solarka, basen + 20
8. Owłosiona klata + 24
9. Gra na mandolinie + 15

PAKIET PROMOCYJNY:
1. Brak zainteresowań polityką, weekendy bez TV 10
2. Umiejący słuchać, czuły 200
3. Lubiący zakupy 300
4. Wielbiciel telenowel i melodramatów 1000

PRZYSTAWKI:

Lody, ciacho, ekler, ogór, burak, banan w polewie czekoladowej

Do góry

---

 

ROZDWOJENIE

Kielecki Teatr Tańca

Choreografia: Elżbieta i Grzegorz Pańtak
Muzyka: Plastic Man
Czas trwania: 8 min


Premiera odbyła się 13 lipca 2005r. w Nagoya Centrum Auditorium w Japonii
Impresja taneczna zrealizowana w stylu modern jazz underground. Tematem jest współzawodnictwo dwóch przeciwnych energii istniejących we wnętrzu człowieka.

Do góry

---

 

SARNY

Kielecki Teatr Tańca

Choreografia: Andrzej Morawiec
Muzyka: Francisco Geminiani, Gabriel Yard, Miles Davis, Patrick Doyle, Adam Klocek, Gordon Jacob, Quincy Jones, Antonio Vivaldi
Czas trwania: 26 min

Premiera odbyła się 2 grudnia 2005r. na Dużej Scenie Kieleckiego Centrum Kultury
„Choreografia jest moim ukłonem w stronę kobiety jako zjawiska, bez którego nie wyobrażam sobie swojego egzystowania na tym świecie. Spoglądam z podziwem jak realizują się w życiu społecznym i politycznym godząc obowiązki życiowe z ciągłym samorozwojem. "Sarny" jest moim aktem gloryfikacji kobiet.”
Andrzej Morawiec

Do góry

---

 

POWYŻEJ NIEBA

Kielecki Teatr Tańca

Choreografia: Witold Jurewicz
Muzyka: Michael Nyman

Premiera odbyła się 2 grudnia 2005r. na Dużej Scenie Kieleckiego Centrum Kultury czas trwania 25 min.
Spektakl jest próbą odpowiedzi na pytanie „Czy taniec można zdefiniować”. Niestety zawsze próby zdefiniowania tańca są bardziej lub mniej nieporadne, często w zderzeniu z żywym tańcem definicje przez swą nieprecyzyjność brzmią żartobliwie.

Do góry

---

 

B&B

Iwona Olszowska
Marta Pietruszka

Tańczą: Iwona Olszowska i Marta Pietruszka
Obsada: Anna: Iwona Olszowska, Teresa: Marta Pietruszka
Narrator: Andrzej Sadowski
Tekst, reżyseria, opracowanie wizualne, muzyka: Andrzej Sadowski
Choreografia: Iwona Olszowska, Marta Pietruszka
Technika:Marcin Baran
Produkcja: Stowarzyszenie Mandala
Współpraca przy realizacji: SCKM w Krakowie
Premiera: kwiecień 2005

"B&B" to, jak twierdzi Sadowski, "typowa tanc-nowela". Może i typowa, ale tanc-nowela to oryginalny twór, nieznany jeszcze w teatrze. Mrożąca krew w żyłach opowieść o panu Zenonie, który ma dwóch synów i duże mieszkanie. Dwa pokoje wynajął dwóm dziewczynom - Annie i Teresie. Dziewczyny zostały zamordowane. Opowieść poznajemy dwutorowo - na ekranie Sadowski opowiada ją i komentuje, a na scenie Iwona Olszowska i Marta Pietruszka przedstawiają tańcem oraz słowem, w świetnej scenie wspomnień z dzieciństwa, które miały pomóc w dotarciu do zagadki ich śmierci, a przyniosły tylko garść banalnych wspomnień. Tajemnica pozostaje nieodgadniona, nie chodzi tu zresztą tylko o tajemnicę kryminalnej historii, ale przede wszystkim o tajemnicę przypadku rządzącego ludźmi, o niemożność poznania drugiego człowieka.
Joanna Targoń, "Gazeta Wyborcza

Do góry

---

 

Śmierć Ofelii

Marta Pietruszka

Tańczy: Marta Pietruszka
Choreografia: Olga A. Marcinkiewicz, M. Pietruszkav
Scenografia: M. Kotański
Muzyka: A.Vivaldi, Purcell, Adams
Czas trwania: 23 minuty

„Śmierć Ofelii” - bezpośrednią inspirację spektaklu stanowiła „Mimika...” W. Bogusławskiego – XIX-wieczny podręcznik dla adeptów sztuki aktorskiej, będący zbiorem skodyfikowanych gestów i póz teatralnych, opowiadających podstawowym stanom emocjonalnym, takimi jak gniew, smutek i radość. Jest to podręcznik martwych dzisiaj gestów i sztucznych układów ciała, które wówczas stanowiły reformatorski krok w kierunku prawdy psychologicznej. Właśnie martwota konwencji i pusta forma teatralna nasunęły myśl o postaci, która zderza się z nimi na płaszczyźnie społecznej i pada ich ofiarą – o Ofelii z ”Hamleta”, którego opracowania podjął się sam Bogusławski. Dlatego też, punktem wyjścia przedstawienia stał się monolog szalonej Ofelii zaczerpnięty z egzemplarza Bogusławskiego, „przetłumaczony „ na język gestów „Mimiki...” zgodnie z instrukcjami oddzielnego rozdziału, poświęconego scenicznemu ukazaniu szaleństwa. Odgrywane jest więc podwójne szaleństwo – Ofelii Szekspira oraz szaleństwo postaci teatru Bogusławskiego. Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz uczuć i instynktów. Śmierć poprzez formę odrzucenie i zniszczenie wszystkiego, co poza konwencją, w tym przypadku społeczną, dworską. Wychodzi, obłąkana Ofelia w lustrze widzi samą siebie – jej portret ulega coraz większym zniekształceniom aby na końcu, jako samodzielnie istniejąca postać wtargnąć do przestrzeni przed lustrem. Tutaj, w stelażu – schemacie stroju dworskiego, w pokoju zaznaczonym również jako schemat, następuje ostateczny rozpad jej tożsamości – jak pół- automat powtarza martwe gesty Bogusławskiego.

Do góry

---