31 października 2008 r.
(piątek)
godz. 19.00
sala ZEBRA
Ełckiego Centrum Kultury
bilet: 20 pln

Jazz Band Ball Orchestra
&
Wojciech Karolak

JBBO w składzie:
• Jan Kudyk
• Marek Michalak
• Jacek Mazur
• Wojciech Groborz
• Teofil Lisiecki
• Wiesław Jamioł

oraz:

• Małgorzata Kruczewska
• Patrycja Makowska
• Paulina Zajkowska
• Andrzej Pudłow


• Wojciech Żmuda
• Piotr Chociej
• Krzysztof Ostasz

Wojciech Karolak

Ur. 1939-05-28, Warszawa

Wszechstronnie wykształcony muzyk. Dał się poznać głównie jako pianista, organista, saksofonista, a także jako poszukiwany kompozytor i aranżer. Absolwent klasy fortepianu Liceum Muzycznego w Krakowie. Później studiował na wydziale teorii PWSM w Krakowie. W 1956 r. utworzył zespół dixielandowy, w którym grał jako pianista. W 1958 r. był już jednak saksofonistą zespołu Jazz Believers. W następnych latach (1959-60) grał z zespołem The Wreckers Andrzeja Trzaskowskiego. Jednocześnie grał na fortepianie w zespołach Andrzeja Kurylewicza i Jerzego Matuszkiewicza. Po krótkim okresie kierowania własnym trio (1962), grał w latach 1963-66 z zespołem Jana Ptaszyna Wróblewskiego - Polish Jazz Quartet. Przez kilka lat (1966-73) przebywał w Skandynawii, gdzie grał w różnych, szwedzkich i międzynarodowych, zespołach.

Szczególnie ważna w tym czasie była współpraca z Michałem Urbaniakiem, z którym koncertował w Europie i w USA. Po powrocie do kraju założył wraz z Janem Ptaszynem Wróblewskim jeden z ważniejszych zespołów polskiego jazzu, kwartet Mainstream. Zespół grał w składzie: Czesław Bartkowski - perkusja, Marek Bliziński - gitara, Wojciech Karolak - organy i fortepian, Jan Ptaszyn Wróblewski - saksofon. W 1973 r. zarejestrowali pierwsze utwory, które zebrano potem na płycie "Mainstream". Zespół cieszył się ogromnym uznaniem i popularnością. Wiele koncertował za granicą, występował na koncertach klubowych w kraju oraz, w latach 1975-77, na Jazz Jamboree i Jazz nad Odrą. Z zespołem współpracowały także wokalistki: Ewa Bem i Kisa Magnusson. Dokonywali nagrań z orkiestrą symfoniczną, a sam Karolak stał się poszukiwanym i modnym muzykiem. Poza autorskimi projektami pojawiał się w zespołach Janusza Muniaka, Zbigniewa Namysłowskiego, Tomasza Szukalskiego, w Studio Jazzowym Polskiego Radia oraz z happy-jazzową grupą SPPT Chałturnik. Jako doskonały instrumentalista towarzyszył często gwiazdom jazzu występującym na Jazz Jamboree.

W 1979 r. postanowił ograniczyć koncerty i poświęcić się kompozycji. Powstały wówczas popularne piosenki rozrywkowe i kabaretowe, pisane najczęściej do tekstów żony - Marii Czubaszek. W 1984 r. rozpoczął znowu koncertować. Powstałe wówczas trio z saksofonistą Tomaszem Szukalskim i perkusistą Czesławem Bartkowskim nagrało brawurowy album "Time Killers" (wg "Jazz Forum" najlepsza polska płyta jazzowa lat 80.). Obok piosenek, utworów jazzowych pisze także większe formy jak np.: suita "Od początku przez środek do końca", "Uwertura makabryczna - Zamczysko w Otranto"; musicalu "Dracula", muzyki filmowej ("Konopielka", "Przyłbice i kaptury"), oraz muzyki do filmów krótkometrażowych i baletowych ("Filip z Konopii", "Maria Luisa" i "Układ"), muzyki do spektakli teatralnych ("Dekameron", "Ubu Król"), licznych tematów jazzowych ("Good Times, But Times", "Seven For Five", "Movin' South", "Easy"), piosenek ("Ballada o spełnionych dniach", "Każdy as bierze raz", "Krótki metraż", "Miłość jest jak niedziela", "Wyszłam za mąż zaraz wracam").

Jazz Band Ball Orchestra

Dawno, dawno temu, na początku lat sześćdziesiątych studenci krakowskiej Wyższej Szkoły Muzycznej założyli zespół. "Tak zaczynałaby się bajka o jedynym europejskim zespole jazzowym, który koncertując w kraju i poza jego granicami, wygrywając festiwal jazzowy za festiwalem trafia do Stanów Zjednoczonych i odnosi tam prawdziwie oszałamiający sukces.

Paradoksalnie wyglądało to tak, jakby do Zakopanego przyjechali z Czarnego Lądu Zulusi i zagrali góralom "krzesanego i zbójnickiego" a górale powiedzieli "Hej, jerunie tak trza nam grać!".

Około tysiąca muzyków jazzowych ze Stanów Zjednoczonych, kilka scen, tłumy widzów, prasa, radio i telewizja to w skrócie obraz największego na świecie festiwalu jazzu tradycyjnego "Sacramento Jazz Jubilee" na który rok rocznie, od dwudziestu pięciu lat, zespół jest zapraszany.

Również od dwudziestu pięciu lat, kiedy bohaterowie naszej bajki pojawili się w Sacramento, działa tam ich Fan-Klub, a osiemdziesięciu najbardziej zagorzałych fanów wynajęło samolot i zjawiło się ostatnio w Krakowie na obchodach jubileuszu zespołu...

Czterdzieści pięć lat na scenie, właściwie bez pauz i przestojów! Im jako jedynym w Polsce ta sztuka się udała. Zmian personalnych w zespole było sporo, nie powinno to jednak specjalnie dziwić. Bardzo trudno jest utrzymać ten sam skład, jeśli tworzą go muzycy aktywni, którzy biorą udział w różnych projektach, a co za tym idzie, mają sporo zobowiązań. Z pierwszego składu do dnia dzisiejszego pozostał jedynie trębacz i wokalista Jan Kudyk. To on powołał do życia Jazz Band Ball Orchestra i prowadził go przez te wszystkie lata. JBBO debiutowali w czasie krakowskich Zaduszek Jazzowych w 62 roku, jako jeden z wielu zespołów jazzu tradycyjnego. Dzisiaj, choć nadal kojarzeni z „tradycją”, grają już trochę inaczej. Ich muzyka cały czas ewoluowała. Czy to co obecnie gra zespół to nadal jazz tradycyjny? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Dla konsumentów ich sztuki pewnie najważniejszy jest fakt że w swoich poszukiwaniach nigdy nie poszli na artystyczne kompromisy.
Ważnym rozdziałem w karierze Jazz Band Ball Orchestra są koncerty i nagrania z zaproszonymi solistami. Byli wśród nich między innymi: Bill Ramsey, Jean Shy, Fiona Duncan, Wallace Davenport i Angi Domdey.